Annemarie van Gaal; Drie factoren voor succesvolle ondernemingen

Haar naam kende ik wel. Evenals haar verhaal in grote lijnen. Altijd leuk om zo’n, intussen, BN’er in de praktijk te horen en te zien. Zeker als de dame in kwestie een boeiend en pakkend betoog over succes weet neer te zetten.

Annemarie vertelde haar levensverhaal in een notendop. Een verhaal dat respect en bewondering op roept. Stoere dame die kracht uitstraalt en stappen durft te ondernemen. Met resultaat.

Wat maakt haar en haar bedrijven dan zo succesvol? Daar geeft zij in deze speech drie bepalende factoren voor:

1. Geen hoofdkantoren meer; (Lijkt me het lastigste om los te laten)
Ideeën ontstaan op de werkvloer. Creëer een bodem waarop ideeën kunnen ontstaan. Ga hier serieus op in en probeer ze uit. Ga uit van de stelregel; Wie hetzelfde belang heeft kun je vertrouwen.

2. Open mind; (Deze spreekt mij persoonlijk het meeste aan). Wordt niet gehinderd door kennis en ervaring. Schakel dit uit. Kijk objectief en zoek naar creatieve oplossingen. Laat het traditionele denken los. Ga tegen de gevestigde orde in. Respecteer de cultuur en zoek je eigen (soms alternatieve) weg daarin. Heb lef.

3. Verbinding onderling ; (Dé basis volgens mij voor alle verandering)
Beweeg mee met je personeel. Deel in succesvolle én zware tijden. Ga niet weg en ga er samen doorheen. Hetzelfde belang. Wees bewust van de dreiging en de weerslag op de mensen. Kies bij een ontslagronde niet voor wie wil ik kwijt of First in last out. Kijk ook eens naar “en wie kan het in zijn privéomstandigheden aan”.

Klinkt goed. Zeker toepasbaar. Mits je durft. En je organisatie het lef heeft.

Vooral het ontslagvoorbeeld bij de factor 'Verbintenis' raakte me. Enerzijds omdat ik verbinding binnen een organisatie, netwerk, samenvattend; binnen mijn relaties met anderen hoog acht.
Anderzijds omdat ik bij het afsluiten van mijn eigen bedrijf (2008) binnen dit onderwerp andere keuzes heb gemaakt. Toen vanuit een goede zakelijke argumentatie en tegen mijn gevoel in als mens; van verbintenis met mensen. Dat blijft dan knagen. Tegelijk leerde ik daarvan: Dit niet meer op deze manier! Er komt (bijna) altijd een moment waarop je dan nogmaals voor dezelfde situatie komt te staan. Voor mij was dat de opdracht binnen het CIZ (2009). Daar lukte het me wel om vanuit de verbinding met de medewerkers ook goed afscheid te kunnen nemen van sommige mensen.

Alles valt of staat uiteindelijk toch volgens mij met de mens. Hoe goed ken je jezelf en blijf je bij jezelf? Staat de top van het bedrijf open, geeft zij vertrouwen en hebben zij echte verbintenis? Zijn werknemers hier ook aan toe?

Voor mij was de middag geslaagd na het aanhoren van de speech van Annemarie. Iemand om meer over te weten te komen. Petje af voor deze dame.

Van Annemarie blijkt zelfs een wiki pagina te zijn en twee boeken over Succes en Ambitie. Die bij deze toegevoegd zijn aan mijn verlanglijstje voor de Sint.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Annemarie_van_Gaal
http://www.managementboek.nl/boek/9789046807873/ambitie_annemarie_van_gaal?affiliate=2488
http://www.managementboek.nl/boek/9789046806999/succes_gratis_kasboek_annemarie_van_gaal?affiliate=2488

Denk gewoon eens anders

Kwetsbaarheid, lef, teamspirit. Door anders te denken kwam ik toch boven. Al duurde dat even...Costa Rica 2006

“Omdenken, anders denken, omgekeerd denken, creatief denken”. Allemaal termen om met een andere bril op naar dezelfde situatie te kijken. Klinkt heel simpel. Het benoemen is ook gemakkelijk. Het doen is een ander verhaal. Over het doen zijn al diverse boeken geschreven. Boeken die dan ook tegelijk een model voor dit ‘anders kijken’ claimen en met een pakkende kreet vastleggen. Daarmee wordt het, voor mij, al minder pakkend. Een model vraagt om een vaste aanpak bij het ‘anders kijken’. Iets wat je volgens mij nu net los moet laten om het effect te laten hebben. Denk gewoon eens anders.

Of je wel of niet een model wilt volgen, sommige boeken zijn het lezen waard. Om je eigen gedachten hierover te prikkelen. Veel auteurs hebben hun mening en gedachten vastgelegd; Jeff Gaspersz en Jaap Boonstra zijn voorbeelden. Een klein boekje met treffende teksten komt van de schrijver Berthold Gunster. Ook verantwoordelijk voor de uitspraak: “Het glas is halfvol. Het glas is halfleeg. Waar is de kraan?”. Het boekje waar ik op doel heet, simpel: Omdenken. ISBnr 9-789022-996973.

Omdenken, creatief denken...Anders denken…
gewoon anders denken. Een concreet simpel voorbeeld uit de praktijk van alle dag? Modder is zalig…op je benen en fietsbroek tijdens het mountainbiken door de bossen. Oh, en tijdens een modderbad in Costa Rica. Modder is irritant op een witte broek tijdens een zakelijke afspraak. Dat is mijn interpretatie van modder. Of kun je zelfs ‘irritante modder‘ anders bekijken? Misschien is de modder op die broek wel een mooie opening voor een goed gesprek. Tijdens een communicatietraining bleek het een handig tastbaar voorbeeld om te gebruiken bij het bespreken van feedback, blinde vlekken en vrije ruimte. Anders kijken naar een bestaande situatie (modder in dit geval) hoeft niet, maar kan wel handig zijn.

Dit voorbeeld is simpel eenvoudig. Vraagt om inspiratie, creativiteit en een vleugje humor. Snel vergeet je daarbij twee aspecten: lef en kwetsbaarheid. In deze situatie bleek de drempel om deze aan te spreken (voor mij) niet lastig. Toch kan ‘anders kijken’ ook een lastige en gedurfde actie zijn. Zeker als het daarbij nodig is om je kwetsbaar durven op te stellen en lef te tonen.

Anders kijken betekent ook durven kijken, echt kijken. Maar hoe doe je dat? Probeer het eerst eens alleen. Durf je anders te kijken naar een situatie waar je moeite mee hebt? Thuis en op je werk?
En samen? In een relatie of sterker nog in of met je team? Dat vraagt wat van je en van de ander. In ieder geval lef. En een veilige situatie. Een omgeving waar je kan zeggen wat je vindt, voelt, denkt. Samen kijken naar situaties die je wilt veranderen. Of althans je denkt dat verandering beter is dan de bestaande situatie.
Is het team zelf in staat om boven de materie uit te stijgen? Welke weerstanden kom je tegen bij het kijken naar? Overtuigingen, informele of formele regels, cultuur, praktijk. Wat gebeurt er als je kijkt? Kunnen we veranderen? Willen we veranderen? Boeiend!

Omdenken. Glas halfvol, glas halfleeg. Waar is de kraan? Sommige situaties zijn niet te veranderen zoals jij direct zou willen. De witte broek kun je in een zakelijk gesprek of training niet uittrekken. Althans dat levert weer hele andere gesprekken op of in ieder geval een andere verklaring.Alleen door naar de situatie te kijken kun je wel een beweging tot stand brengen.

Neem je vandaag eens voor om naar een gebeurtenis anders te kijken…

http://www.managementboek.nl/zoeken?q=Gunster?affilitatie2488

Verander de wereld begin bij jezelf

Maandag in de avondzon in afwachting van een vriendin die komt eten... Nog even tijd om een boek door te bladeren; een nieuw boek dat ik zaterdag in een winkel op de Witte de Withstraat onverwachts aantrof:
Effectief Idealisme, op pad met pioniers

Geen fancy uitstraling, wel een titel die nieuwsgierig maakt. Vol verwachting nestel ik me op het bankje bij de haven. Het boek leest als een trein. Grote letters, vlot geschreven en een boeiende inhoud. Wat is er voor nodig om een idealist te zijn?

"Een idealist?", denk ik. "Dat is toch iemand met geiten wollen sokken op de barricades, die met oogkleppen voor maar 1 ding wil en dat is zijn doel bereiken?". Ietwat gechargeerd dat wel...
Dat vraagt om nader google-onderzoek. De diverse invalshoeken van het woord idealisme op wikipedia verduidelijken de term niet. In tegendeel.
Daarnaast bestaat ook zoiets als ‘Praktisch idealisme’, net als ‘Duits idealisme'. Sommige links leggen bij idealisme zelfs de link naar een hersenziekte…Maar dat zijn dan eerder persoonlijke opvattingen. Een synoniem voor een idealist is een dromer, een hemelbestormer. Dat geeft duidelijkheid. Door een koppeling met het woord 'effect' kun je denken dat de dromen die deze hemelbestormers najagen blijkbaar hun omgeving positief in beweging brengen.
De definitie van een idealist wordt in het boek niet gegeven. Wel worden een aantal idealisten beschreven, die in de ogen van de auteurs , effectief met hun idealisme, hun dromen, om weten te gaan. Idealisten van eigen bodem.

Een idealist wil de wereld veranderen. En begint bij zichzelf. Vaak aangewakkerd door frustratie, confrontatie of eigen ellende. De verhalen van Hans van Putten (Thomashuizen) en Willemijn Verloop (War Child) zijn treffend en geven me kippenvel. Het verhaal van Women on Waves zet me aan het denken.

Het is goed om te lezen dat mensen de energie kunnen zien in een negatieve ervaring. Daar het vermogen tot verandering in opmerken. Niet alleen het besef hebben dat het anders kan, maar ook de mogelijkheden daadwerkelijk onderzoeken en er voor gaan! Durven je dromen te delen en na te jagen. Noodzakelijk lijkt daarbij een persoonlijke gedrevenheid, geloof en ongelofelijk veel (innerlijke) kracht. Weten wat jezelf bent en jezelf durven zijn. Wees uniek. Echte onafhankelijkheid. Ineens sta ik weer stil bij de teksten van Covey die iedere dag op onze scheurkalender voorbij vliegen. Win-win. Wederzijdse onafhankelijkheid. Mooi, moeilijk.

Ook is er in het boek aandacht besteed aan de vele drempels die een verandering tegenhouden. Het evenwicht tussen aardig gevonden (willen worden) en doen wat je wilt. Botsen met je verschillende rollen en je omgeving. Veranderen in de huidige tijd.

Het gebruik maken van de kansen in diezelfde huidige tijd is tegelijkertijd een effectief middel. Ook van zaken die plotseling voorbij lijken te komen. Andere effectieve middelen om de verandering voor te zetten is het nemen van risico’s, effectieve communicatie, het positief gebruiken van weerstanden, je nadelen weten en het gebruik van humor. Durf stil te staan, te kijken en te pakken wat langs komt. Op zoek naar de aansluitingen en de grenzen. Al eerder vertelde Jaap Boonstra (zie eerder blog ) dat juist daar de kracht/energie zit om te veranderen. De idealisten in dit boek hebben die grenzen opgezocht en er gebruik van weten te maken.

-Vier de kleine stappen en wees trots op wat je samen bereikt-. Recent refeerde ik aan iets dergelijks tijdens een twitter over het WK en de Nederlandse houding. Het is mooi dat Nederland de kleine stappen vierde, als ook de feestelijke huldiging van de tweede plaats. Het WK ideaal is (dit jaar) niet bereikt. Wel veel op de weg daar naar toe. Denken we er zelf wel voldoende aan om ook trots te zijn op wat we nu bereikt hebben? In het groot en in het klein? Zakelijk als prive? In relatie en gezin? En richten we ons niet alleen (teveel?) op toekomstmuziek?
Dit triggert me ook op de term Storytelling; het vertellen van de verhalen. Een middel om ondermeer stil te staan bij de stappen die al genomen zijn (verleden) of de huidige situatie (nu). Ideeën borrelen in me op...

RESPECT. Dat is wat ik voel voor de mensen achter deze verhalen; … petje af. Ook voor de auteurs die dit in een inspirerend boek weten vast te leggen. De verhalen boeien en zetten aan tot denken. Een boek over drijfveren, over idealen, over vallen en opstaan. Over mensen die verandering weten aan te brengen in situaties waarin een ander in een dip belandt en passief blijft. Natuurlijk roept het vragen op. Uiteraard zijn deze verhalen te kort. De kracht van de mensen, de boodschap, de beweging, daar gaat het om.
En de vraag: Hoe ver durf jijzelf te dromen en ervoor te gaan? Wat is het jou waard?

In de loop van de dagen lees ik het boek met plezier uit. Mijn aantekeningenblok telt maar liefst 6 pagina’s. Dat betekent schrappen voor een blog en bergen ideeen en kennis voor in mijn persoonlijke rugzak om in te zetten.

Verander de wereld begin bij jezelf.


Effectief Idealisme, op pad met pioniers
Door Eelco van den Dool en Marjan van Dasselaar, uitgegeven door Ten Have in 2010
www.warchild.org
www.thomashuizen.nl
www.womenonwaves.org
http://nl.wikipedia.org/wiki/Idealisme
http://www.encyclo.nl/zoek.php?woord=idealist

Wie coached de patiënt door de zorginformatie?

“De informatiepositie van de patiënt” Papernote 31 van het HEC.

Een publicatie waar je niet zomaar doorheen bladert. De informatiedichtheid is nogal groot. Het onderwerp wordt aan veel kanten belicht en zet je aan het denken.
Soms roept dat herkenning op; BSN, NEN7510, EPD perikelen, regionale netwerken versus LSP, UZI (nog niet uitgerold?)…
Soms rijzen er vraagtekens. HL7 is toch niet de standaard voor EPD’s? Heb ik het dan toch verkeerd begrepen? In welke categorie vallen de terminale patiënten in de gekozen indeling; chronisch-geestelijk-incidenteel?
Naast bekende begrippen toch ook nieuwe informatie. De term PHR (Personal Health Records) kende ik, die van PGD (Persoonlijk GezondheidsDossier) nog niet. Ik ga ook zeker de Engelse website www.healthtalkonline.org een bezoek brengen. Ben nieuwsgierig naar het concept.

De papernote is geschreven om bestuurders, beleidsmakers en politici aan het denken (en liefst ook doen...) te zetten over de informatiepositie van de patiënt (/cliënt) in Nederland. Met de auteur Rachel Gerads sprak ik over haar rapport in relatie tot mijn onderzoek naar visies op verbetering van zorg en zorgpersoneel. Een bevlogen dame die de afgelopen jaren in de wereld van RVZ en Nictiz rondwandelt. Het werd een lang en boeiend gesprek waarbij we vooral stil stonden bij het 'coachen van de patiënt'.

Vol energie en met de papernote onder mijn arm liep ik het VWS gebouw weer uit. Reden om thuis tegelijk de publicatie door te bladeren. Bij het lezen merk ik dat de eerste aanbeveling de meeste reactie bij me oproept. Andere aanbevelingen zijn concreter en richten zich meer op invoering of aanscherping van wet- en regelgeving. De eerste aanbeveling zal veel meer impact hebben op het primaire proces; de eigenlijke zorguitvoering en de onderlinge samenwerking tussen zorgdisciplines, ketens en, niet te vergeten, de patiënt.

De aanbeveling luidt:
Laat zorgverleners de patiënt begeleiden bij het verwerken van informatie
In zijn algemeenheid een goed statement. Wellicht zelfs een open deur. Eigenlijk mag je verwachten dat dit onderdeel van het onderwijs en de uitvoering van zorg is… Toch? Het gaat echter om de uitleg, de nadere invulling:

Bestuurders van zorginstellingen en beleidsmakers zouden zorgverleners in staat moeten stellen om de patiënt te begeleiden in het proces van het verwerken van het grote volume aan beschikbare informatie. Huisartsen en medisch specialisten zouden meer ruimte moeten krijgen om voor de patiënt een coachende rol te gaan vervullen. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan het inzetten van nurse practitioners. Door het uitvoerende werk over te laten aan deze medewerkers is het mogelijk om ruimte te winnen in de agenda van de arts om meer als coach op te treden. ICT kan deze manier van werken faciliteren. (Citaat pag.72)

Naarmate de uitleg vordert rollen de gedachten, emoties, ervaringen en ideeën dwars door elkaar heen in mijn bovenkamer. Ik kan me vinden in het advies,maar de toelichting roept verschillende reacties op.
Het begeleiden van de patiënt (en/of diens mantelzorgers) bij het verwerken (verkrijgen en vertalen) van de informatie over zijn/haar ziekte kan zeker worden verbeterd. Daar valt nog veel te winnen voor alle partijen. Lees; instellingen, zorgverleners, overheid, verzekeraars, patiëntenverenigingen en patiënten zelf.
Inzet van nurse practitioners...Dat is een andere discussie...
ICT kan een hulpmiddel in zijn. Zeker.
Of de coachende rol bij een (huis)arts gelegd dient te worden, vraag ik me ten zeerste af. Met het risico wellicht een oeroude discussie over de poortwachter, ‘spin in het web’, op te roepen vervolg ik toch het blog…

Uiteraard dient iedere zorgverlener (arts of niet) zich te realiseren hoe hij met de patiënt communiceert en deze informeert. Vakjargon is niet aan te bevelen. Tijd, gebruik van ICT, sociale vaardigheden en gesprekstechnieken wel. Echter coachen? Dat vergt meer van de individuele zorgverlener. Waar houdt het informeren op? En waar begint coachen? In welke verhouding staat dit tot het verlenen van de primaire zorg?
In de jaren 80 leerde ik op de hbo-v de patiënt vanuit een holistische visie te benaderen (theorie van Rogers). Dat betekende dat we bij de zorgverlening de totale gezondheid en het welzijn van de patiënt in ogenschouw namen. De patiënt was meer dan alleen de wond die genas, de controle van de insuline of de inschatting van ADL activiteiten. Het verpleegkundig plan dat samen met de patient werd opgesteld keek ook naar andere omstandigheden. Vooral binnen de thuissituatie. In de afgelopen jaren zijn verpleegkundigen steeds meer –verplicht- taakgerichter gaan werken. Zijn de huidige verpleegkundigen nog in staat om het geheel te overzien van de mens, zijn omgeving en zijn (keten)zorg?
Medici worden veelal opgeleid vanuit een dualistische visie. De primaire zorgverlening die zij verrichten is gericht op een specifiek gedeelte van de patiënt. Specialisten zijn niet voor niets gespecialiseerd op een bepaald onderdeel. Zij hebben op dat gebied alle kwaliteiten in huis. Is het dan zinvol om deze beroepsgroepen te vragen om de patient te coachen?

Uit de papernote blijkt duidelijk de behoefte van de patient aan ondersteuning bij het verwerken van (zorg)informatie. De vraag is of dit sec door (para)medici of verpleegkundigen dient te geschieden.
Tijdens het gesprek met Rachel passeerden termen als buddy, patiëntcoach en casemanager. Zijn dit nieuwe zorgverleners of bestaande partijen in de zorgketen? Verstaan we hier hetzelfde over binnen de zorg?
Al met al een goede aanbeveling om opgepakt en verder uitgewerkt te worden. Wie pakt de handschoen op? En welke invulling geeft de zorg hieraan?

Mag ik dromen?
Stel de patient (of de mantelzorger/vrijwilliger die de patiënt begeleid) kan, als hij dat zelf aangeeft, in meer of mindere mate (kosteloos) gebruik maken van een professionele partner die:
• Oog heeft voor de patiënt als geheel (psyche, somatiek,spiritualiteit, etc.)
• De woon-, relatie- en werkomstandigheden van de patiënt kent
• De patient helpt bij zijn weg door de berg van informatie
• Als intermediair optreedt bij contacten met zorgprofessionals
• Overzicht heeft over de keten van zorg. Zowel binnen cure als care. Zowel binnen de reguliere gezondheidszorg als de alternatieve sector.

Met als doel om de patient te helpen bij het verwerken van de informatie over zijn/haar ziekte, de zorg op elkaar af te stemmen en de gevolgen voor zichzelf, werk en omgeving in te schatten en op te acteren.

Dat roept vragen, vervolgdiscussies, maar vooral mogelijkheden voor verbetering op.

Zeker nu een van de ICT hulpmiddelen in een centrale informatievoorziening(landelijk EPD) voorlopig tot stilstand is gebracht...


Achtergrond informatie:

De informatiepositie van de patient
Papernote 31, SDU Uitgevers 2010
door Rachel Gerads, Theo Hooghiemstra, Bert Arnold en Anja van der Heide

Martha Rogers; Verpleegkundige methoden en technieken; Holisitische mensvisie
http://books.google.nl/books?id=FhSdPFpKaDgC&pg=PA97&lpg=PA97&dq=holistische+mensvisie&source=bl&ots=ZtirxYFamc&sig=JcReUW5rga03HAx13zmhYr1YYeI&hl=nl&ei=3jUyTODaEsqMOLfF8PIB&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=5&ved=0CCcQ6AEwBA#v=onepage&q=holistische%20mensvisie&f=false

Bewust(er) kiezen op 9 juni

Kort voor de verkiezingen. Te kort voor een goede vergelijking. Toch wil ik iets meer verdieping dan ik vanmorgen (7 juni) in het AD aantrof. Gezondheidszorg=basispakket?? Nee, de zorg is meer. Gelukkig. Marktwerking is een hot item. Veiligheid (EPD, terugdringen fouten) idem dito. Om maar niet te spreken van de komende personeelsproblematiek en de roep om op andere wijze zorg te verlenen. Van patiënt naar klant, zorg met passie.

Wat zeggen politieke partijen daarover? Ik heb weinig verstand van politiek. Ben niet zo gevoelig voor kleuren. Wel voor wat men zegt en waar iemand concreet mee aan de slag gaat. Uiteindelijk maken de partijen gezamenlijk een nieuw beleid voor ons land. Dan is het toch niet gek om te veronderstellen dat de partijen kijken naar het huidige beleid? En niet alleen aangeven wat ze radicaal anders willen of stop willen zetten?

Het kabinet heeft in Samen werken Samen leven 74 doelstellingen voor de afgelopen regeerperiode geformuleerd. Vijf daarvan toegespitst op de beleidsterreinen van VWS (in een notendop):

35. Uitbreiding van vrijwilligers en behoud van mantelzorgers in 2011.
45a. Vermijdbare schade in de ziekenhuiszorg voor 2012 te halveren.
45b. Burgers kiezen met behulp van KiesBeter.nl.
45c. Cliënten geven 90% van AWBZ zorgaanbieders een voldoende voor kwaliteit.
45d. In 2011 zijn de rechten en plichten van patiënten wettelijk vastgelegd.
46 Meer patiëntgerichte zorg door vernieuwing van zorgconcepten en innovatie.
47 Betere hulp en opvang voor tienermoeders.
48 Verbeteren en versterken palliatieve zorg.

Stuk voor stuk doelstellingen die een belangrijk effect op de gezondheidszorg kunnen hebben. Op de verbetering van de zorg, de zeggenschap van patiënten en hun omgeving, de kosten en het personeel wat in deze branche werkzaam is. Ik verwacht dan politieke standpunten die daar op inhaken. Partijen die zich uitspreken over bijvoorbeeld:

• Het behoud van een tegemoetkoming voor mantelzorgers .
• Ingezette vermindering van schade (EPD? VMS?).
• Transparantie (Kiesbeter in relatie tot andere ‘kwaliteitswijzers’?).
• Toezicht op de AWBZ? Rol van het CIZ, CAK en CVZ?
• Invoering van de Wet Cliëntenzorg wel of niet?
• Uitspraken over zorgconcepten als Magnet Hospitals? Lean? HPO? Planetree?
Behoud van personeel en aantrekken nieuw personeel (rapport ZIP2009)?

Mondjesmaat zie je deze aspecten terug in de partijprogramma’s. Het maakt de keuze er niet eenvoudiger op. Temeer omdat ik niet alleen voor zorg kies, maar ook nog als mens (gelukkig) betrokken ben bij meer speerpunten op de politieke agenda.

De V&VN heeft een poging gedaan om alle programma’s met elkaar te vergelijken vanuit het oogpunt van patiënten en personeel. Vervolgens zijn cijfers gegeven aan de (programma’s) van de politieke partijen. Zie:
http://www.venvn.nl/LinkClick.aspx?fileticket=rc0NXHscPtg%3D&tabid=679

CDA, D66, Groenlinks scoren 7,5. Ton slechts een 4 en PvD 1,5.
Verduidelijking denk je dan. Een zucht van verlichting. Dat maakt de keuze weer wat gemakkelijker. Ik ben namelijk bang dat een koude douche en dergelijke adviezen me in dit geval niet ‘automatisch’ de juiste keuze laten maken (zie eerder blogverslag).

Niet iedereen kan zich vinden in de resultaten van het onderzoek:
http://www.sp.nl/zorg/nieuwsberichten/7733/100531-zorgmeetlat_v_vn_vergeet_zorgbijlagen_van_sp_verkiezingsprogramma.html

Wat zegt dat over de waarde van de rest van de rapportcijfers? Zucht. De keuze blijft lastig. Het gaat uiteindelijk om wat er gebeurd met de ingezette ontwikkelingen binnen de gezondheidszorg en de uitvoering van nieuwe doelstellingen voor de gezondheidszorg.

Eerlijk gezegd hoop ik dat niet alle ontwikkelingen worden stopgezet en Nederland een totaal ander pad inslaat. Er gaat dan veel, heel veel tijd, verloren aan het praten, polderen en aanpassen van systemen en processen. Voordat de zorg (lees patiënt en personeel) dan echt baat heeft bij de veranderingen zitten we weer in een volgende regeerperiode en zijn we veel verloren euro’s verder.

Eerlijk is eerlijk, genoeg veranderingen, genoeg potentiële opdrachten voor een kleine zelfstandige :). Toch werk ik liever aan een verandering die er toe bijdraagt dan ‘slechts’ een wijziging doordat de neuzen een andere kant op staan en men diezelfde neus optrekt voor recente ontwikkelingen en activiteiten.

Succes met stemmen!

Tolle kan even wachten. Het NU niet.

Het is stil in huis. Geen kids thuis. Partner Peet is voor drie dagen naar School voor Coaching. Zomaar tijd, alleen tot woensdagmiddag. Tsss… Tuurlijk doe ik niet niets, wat denk je? Toch is dit wel zo’n moment waarop je nadenkt “wat zal ik eens doen met die zeeën van tijd?”.
Bewust sta ik stil bij alle mogelijkheden voor de invulling van de resterende circa 36 uur. Slapen, eten, huishouden en ‘zelfzorg’, een berg sociale contacten die me lijkt te roepen “bel me, bel me”. Zal ik genieten van een filmpje met een vriendin? Uit eten, theater, sauna? De druk van het ZZP-schap komt zowaar ook weer voorbij. Kom op L! Geen opdracht=geen tijd te verliezen. Acquireren, NU. Stop die dag vol afspraken!

Mooi niet. Vandaag besteed ik in ieder geval aandacht aan mijn uiteinden. Beneden aan beginnen. Dus liet ik me vanochtend zooltjes aanmeten en mijn kuiten ‘lek prikken’ om overtollige energie weg te laten vloeien. Dit moet resulteren in het gebruiken van de spiksplinternieuwe loopschoenen die al een paar maanden verlangend in de kast staan. Na een keer in gelopen te hebben wilde mijn knie niet meer meedoen. Door de warme kuiten (mijn hemel wat kunnen twee maffe acupunctuurnaaldjes veel effect hebben) vervalt, op advies van de podo, het kickboxen van vanavond.

Tijd vrij voor het andere uiterste; mijn hoofd. 18.00 uur scherp gaat de 4 uur durende dvd van Eckart Tolle aan. Ik ga eens voor het hele verhaal, neem ik me voor. Iedere keer als we de dvd kijken raken we na een uur in gesprek en is dat eigenlijk voldoende. Nu wil ik gewoon eens luisteren. Bijzondere kerel die Tolle. Niet alleen de dingen die hij zegt, zelfs zijn non-verbale uitstraling; houding,kleding, stemgeluid, de stilte, het gegiechel tussendoor.
Ben net gestart met Twitteren en bedenk me dat het leuk is om alvast te zoeken naar een fragment voor een Twitterberichtje morgen. Zul je zien; tref ik een mooi fragment wat me weer aan het denken zet. Evenwicht . Je eigen ik. Streven. Loslaten. Ieder mens is al verlicht.

Mijn blik valt op de tijd. Het is intussen 17.30 en ik moet nog eten…Dan breekt na 2 dagen regen zo laat op de dag de zon door, NU dus. Ook dat nog. Wat doe ik binnen? Die vraag geeft de doorslag. Met een lekker maal (heb mezelf verwend door vanmorgen na podo langs Smidt Zeevis te rijden), inclusief wijntje kruip ik achter de tuintafel. Vol in de zon, met uitzicht op onze haven(tje) en de kippen van Ad aan de overkant. Zorgvisie ligt voor me op tafel. Interessant onderwerp; zorg en de komende verkiezingen. Kan ik tegelijk combineren…Handig toch 2 dingen tegelijk? Plotseling zie ik mezelf; ik proef weinig, hoor niets en de Zorgvisie informatie dringt ook niet echt top door. Of is dat toch de witte wijn?

Stop! Ik moet lachen en leg de Zorgvisie op zij. Tijd om te eten, bewust. Tijd om te genieten. Ik voel de wind en zon op mijn gezicht. Hoor een duif, de wind door de bomen, de pauw op het dak van een auto springen. Er zijn weer kuikens! Die zijn al groot. Ruik vervolgens de sigaret van de buurman langswaaien, lekker is anders. Proef mijn zalm en de asperges (tja beetje begeleiding kan geen kwaad…). Vanuit de verte hoor ik het gefluit van “de oma van Loes” ;een prachtige oude kleine fragiele vrouw, grijze knot en stoere broek met daaronder wandelschoenen. Tijd voor het uitlaten van haar viervoeter. Ze is me niet bewust, kletst tegen haar hond en wandelt vrolijk verder. Mooi mens. Ik leg mijn lekgeprikte kuiten nog een tandje verder onder de tafel en schuif met mijn ogen dicht onderuit in mijn tuinstoel. Tolle moet nog effe wachten, eerst maar eens het NU.;)

http://www.youtube.com/watch?v=rdgO4UDrwm8&feature=fvw

(en waarom die foto van de vakantie en niet van de tuin? Omdat ook dit een moment was waarop niets belangrijker was dan het nu, genieten van wat ik zag)

Koud douchen voor je innerlijke balans

Na 5 maanden hard doorwerken staat mei in het teken van niets doen. Een uitdaging op zich. Niets doen om vanuit dat moment te komen tot nieuwe inzichten en keuzes.
Eigenlijk is ‘even niets doen’ het moeilijkste wat er is. Laat staan keuzes maken. In een periode van niets doen kunnen keuzes je overspoelen en onrustig maken. Je kunt namelijk zoveel doen, of niet. In zo’n periode komt Rients Ritskes uit de kast. “Zen en keuzes maken. Oosterse wijsheid voor praktische mensen”.

Overal uit het boek steken vrolijke gele post-it briefjes omhoog. Binnenin ziet het grijs van het potlood. Citaten, “open deuren”, beschrijvingen van reacties, verhalen van Zen meesters en praktische tips. Het boek bevat zóveel waardevolle informatie. Ik lees het met een blik van herkenning, opluchting en zin om het toe te passen. Waarom is het toch zo moeilijk om die wijsheden te onthouden, integreren in je systeem en onbewust te putten uit de kennis als je het nodig hebt?

Het is mooi; het proces van het maken van een weblog. Wat zal ik dit keer uit dit boek citeren? Wat wil ik doorgeven? Waardoor breng ik een ander in beweging? Is een samenvatting dan toch handig? Chronologisch, langs de hoofdstukken van het boek? Of gewoon datgene wat nu, nu tijdens het schrijven oppopt? Meestal ingegeven door gebeurtenissen, ervaringen en gesprekken van de afgelopen dagen.

Het is mooi; deze gedachten sluiten precies aan bij het eerste hoofdstuk van het boek. Een centraal thema in het boek. Wat helpt je bij het maken van de juiste keuzes? Hoe kun je met minder moeite kiezen? Zo’n handleiding wil iedereen toch in zijn boekenkast?

Geen zweverigheid,gewoon praktische adviezen, waaronder:
Sluit ’s morgens het douchen af met koud water. Verfris je lijf, verfrist je geest.

Simpel gezegd. Minder simpel uitgevoerd. Uiteindelijk moet je toch zelf bewust kiezen en de koude kraan opendraaien. Daar komt het op neer. Niet alleen lezen, maar ook het lef hebben om ook daadwerkelijk de keuze voor jezelf te maken en deze daadkrachtig uit te voeren.
Wat volgt zijn twijfels. Innerlijke strijd tussen hoofd en hard, denken en doen. Je kunt zelf die innerlijke strijd verminderen. Beter in balans komen door gedachten, gevoelens en gedrag op elkaar aan te laten sluiten. Rients beschrijft daarvoor diverse tips. In vogelvlucht:

• Inprenten: Neem van tevoren de tijd om je handeling/keuze in te prenten.

• Schriftelijk bevestigen: Schrijf je voornemens op.

• Druk op de ketel houden: Houd jezelf scherp. Blijf bezig.

• Afspraken maken: Blijf in contact met anderen.

• Fysieke druk: Door sporten zie je de wereld scherper.

• Ademhaling: Adem bewust. Train je ademhaling.

• Meditatie

Het werkt. Echt. Mits je het ook toepast. Zelf. Niet alleen denken.

Bij deze neem ik me voor om de eerst volgende keer af te sluiten met een koude douche en energiek de dag in te springen. Misschien lukt het dan de komende dagen sneller een hoofdstuk uit te kiezen om te delen op het web :).

Zen en Keuzes maken
Door Rien R.R. Ritskes
Uitgegeven door De Driehoek, ISBN 90-6030-573-6
Verkrijgbaar ondermeer via Bol.com en Managementboek.nl